Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική Θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική Θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2015
Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2013
Οι Ελευθερωτές (Los Libertadores)
Λήμα από το http://seisaxthia.wordpress.com/
Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
της καταιγίδας, το δέντρο του λαού.
Απ’ τη γη ανεβαίνουν οι ήρωες του
όπως τα φύλλο απ’ το χυμό,
κι ο άνεμος θρίβει τα φυλλώματα
της βουερής ανθρωποθάλασσας
ώσπου πέφτει στη γη ξανά.
Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
που τράφηκε με γυμνούς νεκρούς,
νεκρούς μαστιγωμένους
και πληγωμένους,
νεκρούς με απίθανη όψη.
παλουκωμένους σε κοντάρια,
κομματιασμένους στην πυρά,
αποκεφαλισμένους με τσεκούρια,
πετσοκομμένους απ” τα τέσσερα άλογα,
σταυρωμένους μες στην εκκλησιά.
Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
που ‘ναι οι ρίζες του ζωντανές,
πήρε μαρτυρικό νίτρο,
φάγαν οι ρίζες του αίμα,
ρούφηξε δάκρυα απ’ το χώμα:
τ’ ανέβασε με τα κλαδιά του,
τα μοίρασε μες στην αρχιτεκτονική του.
Γίναν αόρατα λουλούδια,
άλλοτε λουλούδια θαμμένα
κι άλλοτε τα πέταλα τους
φωτίσαν σαν πλανήτες.
Κι ο άνθρωπος μάζεψε απ’ τους κλώνους
τα δεμένα μπουμπουκάκια,
χέρι χέρι τα παράδωσε
τα ρόδια ή μαγνόλιες,
και κείνα ευθύς τη γη ανοίξαν,
κι έφτασαν ψηλά ως τ ‘αστέρια.
Αυτό το δέντρο των ελεύτερων.
Το δέντρο γη, το δέντρο σύννεφο,
το δέντρο ψωμί, το δέντρο ακόντιο,
το δέντρο γροθιά, το δέντρο φωτιά.
Το πνίγουν τα φουρτουνιασμένα νερά
του νύχτιου καιρού μας,
μα στο κατάρτι ζυγιάζεται
της εξουσίας του ο τροχός.
Άλλοτε πάλι ξαναπέφτουν
τα κλαδιά σπασμένα από την οργή
και μια στάχτη απειλητική
σκεπάζει το αρχαίο μεγαλείο του:
έτσι πέρασε μες από άλλους καιρούς,
έτσι ξέφυγε το άγχος το θανατερό,
ώσπου ένα χέρι μυστικό,
κάποια μπράτσα αναρίθμητα,
ο λαός, φύλαξε τα κομμάτια,
έκρυψε αναλλοίωτους κορμούς,
και τα χείλη τους ήταν τα φύλλα
του πελώριου μοιρασμένου δέντρου
που διασπάρθηκε σ’ όλες τις μεριές,
που ταξίδεψε μ” όλες του τις ρίζες.
Αυτό είναι το δέντρο, το δέντρο
του λαού, όλων των λαών
της λευτεριάς, του αγώνα.
Έλα ως τη χαίτη του,
άγγιξε τις ξανανιωμένες του αχτίδες,
βύθισε το χέρι στα εργαστήρια
όπου ο παλλόμενος καρπός του
το φως του διαδίδει καθημερινά.
Σήκωσε τη γη τούτη στα χέρια σου,
μέθεξε σε τούτη τη λαμπρότητα,
πάρε το ψωμί σου και το μήλο σου,
την καρδιά σου και το άτι σου
και στήσε φρούριο στο σύνορο,
στη μεθόριο της φυλλωσιάς του.
Υπερασπίσου τα χείλη
κάθε στεφάνης του,
μοιράσου τις εχθρικές του νύχτες,
άγρυπνα για το τόξο της αυγής,
στηρίζοντας το δέντρο, το δέντρο
που μεστώνει καταμεσής στη γη
Στίχοι: Pablo NerudaΜουσική: Μίκης ΘεοδωράκηςΠρώτη εκτέλεση: Μαρια Φαραντουρη & χορωδια
Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
της καταιγίδας, το δέντρο του λαού.
Απ’ τη γη ανεβαίνουν οι ήρωες του
όπως τα φύλλο απ’ το χυμό,
κι ο άνεμος θρίβει τα φυλλώματα
της βουερής ανθρωποθάλασσας
ώσπου πέφτει στη γη ξανά.
Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
που τράφηκε με γυμνούς νεκρούς,
νεκρούς μαστιγωμένους
και πληγωμένους,
νεκρούς με απίθανη όψη.
παλουκωμένους σε κοντάρια,
κομματιασμένους στην πυρά,
αποκεφαλισμένους με τσεκούρια,
πετσοκομμένους απ” τα τέσσερα άλογα,
σταυρωμένους μες στην εκκλησιά.
Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
που ‘ναι οι ρίζες του ζωντανές,
πήρε μαρτυρικό νίτρο,
φάγαν οι ρίζες του αίμα,
ρούφηξε δάκρυα απ’ το χώμα:
τ’ ανέβασε με τα κλαδιά του,
τα μοίρασε μες στην αρχιτεκτονική του.
Γίναν αόρατα λουλούδια,
άλλοτε λουλούδια θαμμένα
κι άλλοτε τα πέταλα τους
φωτίσαν σαν πλανήτες.
Κι ο άνθρωπος μάζεψε απ’ τους κλώνους
τα δεμένα μπουμπουκάκια,
χέρι χέρι τα παράδωσε
τα ρόδια ή μαγνόλιες,
και κείνα ευθύς τη γη ανοίξαν,
κι έφτασαν ψηλά ως τ ‘αστέρια.
Αυτό το δέντρο των ελεύτερων.
Το δέντρο γη, το δέντρο σύννεφο,
το δέντρο ψωμί, το δέντρο ακόντιο,
το δέντρο γροθιά, το δέντρο φωτιά.
Το πνίγουν τα φουρτουνιασμένα νερά
του νύχτιου καιρού μας,
μα στο κατάρτι ζυγιάζεται
της εξουσίας του ο τροχός.
Άλλοτε πάλι ξαναπέφτουν
τα κλαδιά σπασμένα από την οργή
και μια στάχτη απειλητική
σκεπάζει το αρχαίο μεγαλείο του:
έτσι πέρασε μες από άλλους καιρούς,
έτσι ξέφυγε το άγχος το θανατερό,
ώσπου ένα χέρι μυστικό,
κάποια μπράτσα αναρίθμητα,
ο λαός, φύλαξε τα κομμάτια,
έκρυψε αναλλοίωτους κορμούς,
και τα χείλη τους ήταν τα φύλλα
του πελώριου μοιρασμένου δέντρου
που διασπάρθηκε σ’ όλες τις μεριές,
που ταξίδεψε μ” όλες του τις ρίζες.
Αυτό είναι το δέντρο, το δέντρο
του λαού, όλων των λαών
της λευτεριάς, του αγώνα.
Έλα ως τη χαίτη του,
άγγιξε τις ξανανιωμένες του αχτίδες,
βύθισε το χέρι στα εργαστήρια
όπου ο παλλόμενος καρπός του
το φως του διαδίδει καθημερινά.
Σήκωσε τη γη τούτη στα χέρια σου,
μέθεξε σε τούτη τη λαμπρότητα,
πάρε το ψωμί σου και το μήλο σου,
την καρδιά σου και το άτι σου
και στήσε φρούριο στο σύνορο,
στη μεθόριο της φυλλωσιάς του.
Υπερασπίσου τα χείλη
κάθε στεφάνης του,
μοιράσου τις εχθρικές του νύχτες,
άγρυπνα για το τόξο της αυγής,
στηρίζοντας το δέντρο, το δέντρο
που μεστώνει καταμεσής στη γη
Στίχοι: Pablo NerudaΜουσική: Μίκης ΘεοδωράκηςΠρώτη εκτέλεση: Μαρια Φαραντουρη & χορωδια
Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011
Oπα νι ναϊ να
Νανά Μούσχουρη , Danny Kaye & Harry Belafonte
Συλλεκτικό και σπάνιο!!
Mου το έστειλε ο αγαπητός Αντώνης Αναπλιώτης
Συλλεκτικό και σπάνιο!!
Mου το έστειλε ο αγαπητός Αντώνης Αναπλιώτης
Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010
Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010
ΘΕΟΦΙΛΕ ΜΕ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ
Divertimento Wolfganf Amadeus Mozart Κ136 Allegro
Δευτέρα πρωινό του Οκτώβρη, βροχερό, άντε να ξεκινήσεις . Ετυχε να φθάσω πριν τις οκτώ στην δουλειά. Ανοίγω το ραδιοφωνάκι. Ευτυχώς υπάρχει το τρίτο ακόμη. Μήπως το κόψουν διερωτώμαι. (Mπα η τρόϊκα θα έχει φιλόμουσες ευαισθησίες ). Το " πάτερ ημών" απαγγελμένο από μια κοριτσίστικη φωνούλα, τόσο πειστικό και αληθινό, στην συνέχεια ο εθνικός μας ύμνος (με δύο στροφές μάλιστα) και αρχίζει η εκπομπή του Χρήστου Μιχαηλίδη (Ολα τα πρωινα του τρίτου : MANOΣ - ΣΜΠΑΣΤΙΑΝ -ΦΛΟΫΝΤ).
Και να η μαγική μελωδία του Wolfgang Αmadeus , του γητευτή της ψυχής μου, με τις αέναες μουσικές σπονδές του , που διαχέεται και συντονίζει το σύμπαν σε ένα ρυθμό που μόνο λίγοι μπορούν να αισθανθούν (όχι εγώ πάντως) , που δεισδύει στο αμνιακό υγρό και του οποίου η κατευναστική επίδραση έχει διαπιστωθεί στη μητέρα και το έμβρυο.
Ο μουσικός όρος diverτimento προέρχεται από τα ιταλικά divertire : ψυχαγωγώ φτιάχνω την διάθεση. Τα κομμάτια παιζόντουσαν σε εορταστικά γεγονότα της αριστοκρατίας κατα τον δέκατο όγδοο αιώνα στον νοτιογερμανικό -αυστριακό χώρο κυρίως, από μικρή ορχήστρα μουσικών (οι συνθέτες και οι εκτελεστές τότε δεν είχαν καταφέρει ακόμη να κατοχυρωθούν επαγγελματικά και ε'ιχαν πλήρη εξάρτηση από τα γούστα και το βαλάντιο των ηγεμόνων).
Ο συνθέτης έπαιρνε εντολή να ετοιμάσει μια σύνθεση την οποία εκτελούσε στην διάρκεια της εορτής. Μετά την πληρωμή και αποχώρηση του η μουσική αυτή εύπεπτη και απλοϊκή συνήθως ξεχνιόταν, οχι πάντως τα συγκεκριμένα κομμάτια (όπως είναι η μοναδικής χαλαρωτικής επενέργειας μικρή νυκτερινή μουσική) ταο οποία εκτελούνται κατα κόρον σε καθημερινή βάση σε πολλά σημεία του πλανήτη ως κορυφαία έργα της μουσικής δημιουργίας). Ο Mozart τα συνέθεσε στην δεκαετία 1769-79, σε ηλικία 12-23 ετών.
Η σονάτα Κ448 για δύο πιάνα μπορεί να αποτελέσει σύμφωνα με τις επιστημονικές παρατηρήσεις νευροψυχολόγων στον Καναδά μαθησιακό εργαλείο, μπορεί να βελτιώνει την ικανότητα επεξεργασίας μαθηματικών η άλλων προβλημάτων που απαιτούν ανώτερες γνωστικές λειτουργίες, αλλά μπορεί να βοθήσει ακόμη και στη θεραπεία των επιληπτικών κρίσεων (Ελευθεροτυπία 30.01.2006).
.... έχω συνθέσει ήδη τα πάντα , μόνο δεν τα έχω γράψει ακόμα.
Δευτέρα πρωινό του Οκτώβρη, βροχερό, άντε να ξεκινήσεις . Ετυχε να φθάσω πριν τις οκτώ στην δουλειά. Ανοίγω το ραδιοφωνάκι. Ευτυχώς υπάρχει το τρίτο ακόμη. Μήπως το κόψουν διερωτώμαι. (Mπα η τρόϊκα θα έχει φιλόμουσες ευαισθησίες ). Το " πάτερ ημών" απαγγελμένο από μια κοριτσίστικη φωνούλα, τόσο πειστικό και αληθινό, στην συνέχεια ο εθνικός μας ύμνος (με δύο στροφές μάλιστα) και αρχίζει η εκπομπή του Χρήστου Μιχαηλίδη (Ολα τα πρωινα του τρίτου : MANOΣ - ΣΜΠΑΣΤΙΑΝ -ΦΛΟΫΝΤ).
Και να η μαγική μελωδία του Wolfgang Αmadeus , του γητευτή της ψυχής μου, με τις αέναες μουσικές σπονδές του , που διαχέεται και συντονίζει το σύμπαν σε ένα ρυθμό που μόνο λίγοι μπορούν να αισθανθούν (όχι εγώ πάντως) , που δεισδύει στο αμνιακό υγρό και του οποίου η κατευναστική επίδραση έχει διαπιστωθεί στη μητέρα και το έμβρυο.
Ο μουσικός όρος diverτimento προέρχεται από τα ιταλικά divertire : ψυχαγωγώ φτιάχνω την διάθεση. Τα κομμάτια παιζόντουσαν σε εορταστικά γεγονότα της αριστοκρατίας κατα τον δέκατο όγδοο αιώνα στον νοτιογερμανικό -αυστριακό χώρο κυρίως, από μικρή ορχήστρα μουσικών (οι συνθέτες και οι εκτελεστές τότε δεν είχαν καταφέρει ακόμη να κατοχυρωθούν επαγγελματικά και ε'ιχαν πλήρη εξάρτηση από τα γούστα και το βαλάντιο των ηγεμόνων).
Ο συνθέτης έπαιρνε εντολή να ετοιμάσει μια σύνθεση την οποία εκτελούσε στην διάρκεια της εορτής. Μετά την πληρωμή και αποχώρηση του η μουσική αυτή εύπεπτη και απλοϊκή συνήθως ξεχνιόταν, οχι πάντως τα συγκεκριμένα κομμάτια (όπως είναι η μοναδικής χαλαρωτικής επενέργειας μικρή νυκτερινή μουσική) ταο οποία εκτελούνται κατα κόρον σε καθημερινή βάση σε πολλά σημεία του πλανήτη ως κορυφαία έργα της μουσικής δημιουργίας). Ο Mozart τα συνέθεσε στην δεκαετία 1769-79, σε ηλικία 12-23 ετών.
Η σονάτα Κ448 για δύο πιάνα μπορεί να αποτελέσει σύμφωνα με τις επιστημονικές παρατηρήσεις νευροψυχολόγων στον Καναδά μαθησιακό εργαλείο, μπορεί να βελτιώνει την ικανότητα επεξεργασίας μαθηματικών η άλλων προβλημάτων που απαιτούν ανώτερες γνωστικές λειτουργίες, αλλά μπορεί να βοθήσει ακόμη και στη θεραπεία των επιληπτικών κρίσεων (Ελευθεροτυπία 30.01.2006).
.... έχω συνθέσει ήδη τα πάντα , μόνο δεν τα έχω γράψει ακόμα.
Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010
Γιάννης Χρήστου - Κάρολος Κουν
κοινή πορεία και δημιουργία
Με πόση νοσταλγία , σεβασμό και ευγνωμοσύνη αναπολούμε τις εποχές που βιώναμε την μέθεξη όταν η κάθοδος στα σκαλια του υπογείου της στοάς Ορφέως και η άνοδος στα διαζώματα του θεάτρου της Επιδαύρου μας εκστασιάζαν πριν ακόμη ακόμη τύχουμε της ευεργετικής για την ψυχή μας επίδρασης της διδασκαλίας τους.
Παρατίθενται αποσπάσματα του βιογραφικού του από την δημοσιογράφο Δημήτρη Γκιώνη στην "Ελευθερττυπία":
Με τον πρόωρο θάνατό του η Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη, έχαναν έναν από τους πλέον προικισμένους, πρωτοποριακούς και πολλά ακόμα υποσχόμενους συνθέτες.
Εγραψε την μουσική για τιυς «Βάτραχους » του Αριστοφάνη, που παρουσίασε το Θέατρο Τέχνης το καλοκαίρι του 1966 στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Είχε προηγηθεί το 1965 η συνεργασία τους, στην κλασική πλέον παράσταση των «Περσών» του Αισχύλου, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Παγκοσμίου Θεάτρου στο Λονδίνο, αποσπώντας θριαμβικά σχόλια .Ακολούθησε μία τρίτη συνεργασία τους το 1969 στον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή -κι αυτό στο Φεστιβάλ του Λονδίνου, με ευμενέστατη απήχηση.
Ηταν η εποχή που το Θέατρο Τέχνης ανοιγόταν στο εξωτερικό - «μια ανάγκη να ξεφύγω από το τείχος της μετριότητας που μας περιβάλλει. Πιστεύω πως αν δεν υπήρχε αυτή η διεθνής αναγνώριση, θα μας είχαν κατασπαράξει» είχε πει ο Κουν σε συνέντευξή του στη Σούλα Αλεξανδροπούλου, τον Αύγουστο του 1978). Ισως εννοούσε ότι λόγω της άρχουσας Ροντηρικής συντηρητικής προσέγγισης του αρχαίου δράματος κάθε ριζοσπαστικό τόλμημα ασφυκτιούσε .
Ο Γιάννης Χρήστου γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1926 στη συνοικία Ηλιούπολη του Καΐρου από Ελληνες γονείς. Φοίτησε σε αγγλικό σχολείο στην Αλεξάνδρεια και άρχισε να συνθέτει από πολύ νωρίς. Το 1945 πήγε στην Αγγλία και σπούδασε γλωσσολογική και συμβολική λογική και φιλοσοφία(κοντά στον Λούντβιχ Βιτγενσταϊν και τον Μπέρτραντ Ράσελ), αποκτώντας μεταπτυχιακό τίτλο. Το 1949 πήγε στη Ρώμη για να μελετήσει ενορχήστρωση και στη συνέχεια στη Ζυρίχη, όπου παρακολούθησε διαλέξεις του διάσημου ψυχαναλυτή Καρλ Γιουνγκ. Τις μελέτες του γύρω από την ψυχανάλυση ενθάρρυνε ο αδελφός του Ευάγγελος, μαθητής του Γιουνγκ, ο οποίος όμως σκοτώθηκε κι αυτός σε αυτοκινητικό δυστύχημα το 1956 στα 34 του, γεγονός που επηρέασε πολύ τον συνθέτη.
Το 1951 επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια και το 1956 παντρεύτηκε τη ζωγράφο Θηρεσία Χωρέμη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά -δύο κορίτσια κι ένα αγόρι. Το 1960 μετακόμισε στη Χίο, για να μετακινηθεί τα τελευταία του χρόνια στην Αθήνα.
Παρά τον πρόωρο θάνατό του, πρόλαβε ν' αφήσει σημαντικό έργο. Ενδεικτικά μερικοί τίτλοι: Μουσική του Φοίνικα, Λατινική Λειτουργία, Οι ψαλμοί του Δαβίδ, Η σύλληψη της Αγίας Αννης, Εξη τραγούδια σε ποίηση Τ.Σ. Ελιοτ, Πύρινες Γλώσσες, Ο πιανίστας, Η Κυρία με τη Στρυχνίνη.
«Η μουσική του Χρήστου τα περιέχει όλα: μύθο, θρύλο, έκσταση, μυστικισμό. Η δημιουργία του έχει σταθερές φιλοσοφικές βάσεις, καθώς πίστευε ότι τέχνη δημιουργεί κανείς μόνο μέσα από εσωτερική αναγκαιότητα», λέει η Νέλλη Σεμιτέκολο. Και: «Δεν ξέρω αν η μουσική του είναι εύληπτη. Σίγουρα όμως είναι συναρπαστική. Με αυτή την έννοια δεν είμαι σίγουρη αν ο μέσος θεατής μπορεί να την καταλάβει. Δεν έχω όμως αμφιβολία ότι θα τη νιώσει βαθιά».
Λήμα από την wikipedia : " Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής και του έργου του ήταν οι έντονες φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες, τις οποίες συσχέτιζε άμεσα με την μουσική, προσπαθώντας να αναδείξει την πανανθρώπινη θρησκευτική , μεταφυσική και μυστικιστική της διάσταση, πέραν από ιστορικές περιόδους, τεχνοτροπίες, πολιτισμούς και συγκεκριμένα θρησκευτικά δόγματα. ‘Έχοντας βαθιές γνώσεις φιλοσοφίας, ψυχολογίας, θρησκειολογίας, κοινωνικής ανθρωπο-λογίας, ιστορίας της τέχνης αλλά και αποκρυφισμού ανέπτυξε το δικό του φιλοσοφικό σύστημα και τη δική του ορολογία για μια μεταφυσική της μουσικής και προσπάθησε ιδιαίτερα με τα τελευταία του έργα να υλοποιήσει τις ιδέες του σε ένα ευρύτερο «μεταμουσικό» πλαίσιο, όπου η μουσική ήταν κάτι πέρα από μουσική, συνεργαζόμενη με πολλές τέχνες με έναν νέο, υπερβατικό και λυτρωτικό τρόπο."
Οπτικοακουστικό υλικό:
Αποσπάσματα από την εκπομπή ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ της ΕΡΤ2 (1979)
Prelude et Fugue per deux pianos
Strychnine Lady
Praxis for 12
Symphony No 2 Part III
Με πόση νοσταλγία , σεβασμό και ευγνωμοσύνη αναπολούμε τις εποχές που βιώναμε την μέθεξη όταν η κάθοδος στα σκαλια του υπογείου της στοάς Ορφέως και η άνοδος στα διαζώματα του θεάτρου της Επιδαύρου μας εκστασιάζαν πριν ακόμη ακόμη τύχουμε της ευεργετικής για την ψυχή μας επίδρασης της διδασκαλίας τους.
Παρατίθενται αποσπάσματα του βιογραφικού του από την δημοσιογράφο Δημήτρη Γκιώνη στην "Ελευθερττυπία":
Τη νύχτα της 7ης προς την 8η Ιανουαρίου 1970 ο Γιάννης Χρήστου επέστρεφε στο σπίτι του έπειτα από γιορταστική έξοδο για την ονομαστική του εορτή.
Μαζί του, στο αυτοκίνητο - βαν που οδηγούσε η σύζυγός του, βρίσκονταν δύο φιλικά τους ζευγάρια: ο ζωγράφος Γρηγόρης Σεμιτέκολο με τη σύζυγό του πιανίστρια Νέλλη Σεμιτέκολο και ο μουσικολόγος και συνθέτης Στέφανος Βασιλειάδης, επίσης με τη σύζυγό του. Και, όπως αναφέρει η Σεμιτέκολο, εκεί στη Μεσογείων, στο σημείο περίπου που βρίσκεται σήμερα το νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», το αυτοκίνητο κάνει ξαφνικά ένα πατινάρισμα και ανατρέπεται, με αποτέλεσμα να ανασυρθούν νεκροί ο Χρήστου και η σύζυγος του Βασιλειάδη. H γυναίκα του Σία πεθαίνει 10 ημέρες αργότερα αφήνοντας τα τρία παιδιά τους ορφανά.
Μαζί του, στο αυτοκίνητο - βαν που οδηγούσε η σύζυγός του, βρίσκονταν δύο φιλικά τους ζευγάρια: ο ζωγράφος Γρηγόρης Σεμιτέκολο με τη σύζυγό του πιανίστρια Νέλλη Σεμιτέκολο και ο μουσικολόγος και συνθέτης Στέφανος Βασιλειάδης, επίσης με τη σύζυγό του. Και, όπως αναφέρει η Σεμιτέκολο, εκεί στη Μεσογείων, στο σημείο περίπου που βρίσκεται σήμερα το νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», το αυτοκίνητο κάνει ξαφνικά ένα πατινάρισμα και ανατρέπεται, με αποτέλεσμα να ανασυρθούν νεκροί ο Χρήστου και η σύζυγος του Βασιλειάδη. H γυναίκα του Σία πεθαίνει 10 ημέρες αργότερα αφήνοντας τα τρία παιδιά τους ορφανά.
Με τον πρόωρο θάνατό του η Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη, έχαναν έναν από τους πλέον προικισμένους, πρωτοποριακούς και πολλά ακόμα υποσχόμενους συνθέτες. Εγραψε την μουσική για τιυς «Βάτραχους » του Αριστοφάνη, που παρουσίασε το Θέατρο Τέχνης το καλοκαίρι του 1966 στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Είχε προηγηθεί το 1965 η συνεργασία τους, στην κλασική πλέον παράσταση των «Περσών» του Αισχύλου, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Παγκοσμίου Θεάτρου στο Λονδίνο, αποσπώντας θριαμβικά σχόλια .Ακολούθησε μία τρίτη συνεργασία τους το 1969 στον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή -κι αυτό στο Φεστιβάλ του Λονδίνου, με ευμενέστατη απήχηση.
Ηταν η εποχή που το Θέατρο Τέχνης ανοιγόταν στο εξωτερικό - «μια ανάγκη να ξεφύγω από το τείχος της μετριότητας που μας περιβάλλει. Πιστεύω πως αν δεν υπήρχε αυτή η διεθνής αναγνώριση, θα μας είχαν κατασπαράξει» είχε πει ο Κουν σε συνέντευξή του στη Σούλα Αλεξανδροπούλου, τον Αύγουστο του 1978). Ισως εννοούσε ότι λόγω της άρχουσας Ροντηρικής συντηρητικής προσέγγισης του αρχαίου δράματος κάθε ριζοσπαστικό τόλμημα ασφυκτιούσε .
Ο Γιάννης Χρήστου γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1926 στη συνοικία Ηλιούπολη του Καΐρου από Ελληνες γονείς. Φοίτησε σε αγγλικό σχολείο στην Αλεξάνδρεια και άρχισε να συνθέτει από πολύ νωρίς. Το 1945 πήγε στην Αγγλία και σπούδασε γλωσσολογική και συμβολική λογική και φιλοσοφία(κοντά στον Λούντβιχ Βιτγενσταϊν και τον Μπέρτραντ Ράσελ), αποκτώντας μεταπτυχιακό τίτλο. Το 1949 πήγε στη Ρώμη για να μελετήσει ενορχήστρωση και στη συνέχεια στη Ζυρίχη, όπου παρακολούθησε διαλέξεις του διάσημου ψυχαναλυτή Καρλ Γιουνγκ. Τις μελέτες του γύρω από την ψυχανάλυση ενθάρρυνε ο αδελφός του Ευάγγελος, μαθητής του Γιουνγκ, ο οποίος όμως σκοτώθηκε κι αυτός σε αυτοκινητικό δυστύχημα το 1956 στα 34 του, γεγονός που επηρέασε πολύ τον συνθέτη.
Το 1951 επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια και το 1956 παντρεύτηκε τη ζωγράφο Θηρεσία Χωρέμη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά -δύο κορίτσια κι ένα αγόρι. Το 1960 μετακόμισε στη Χίο, για να μετακινηθεί τα τελευταία του χρόνια στην Αθήνα.
Παρά τον πρόωρο θάνατό του, πρόλαβε ν' αφήσει σημαντικό έργο. Ενδεικτικά μερικοί τίτλοι: Μουσική του Φοίνικα, Λατινική Λειτουργία, Οι ψαλμοί του Δαβίδ, Η σύλληψη της Αγίας Αννης, Εξη τραγούδια σε ποίηση Τ.Σ. Ελιοτ, Πύρινες Γλώσσες, Ο πιανίστας, Η Κυρία με τη Στρυχνίνη.
«Η μουσική του Χρήστου τα περιέχει όλα: μύθο, θρύλο, έκσταση, μυστικισμό. Η δημιουργία του έχει σταθερές φιλοσοφικές βάσεις, καθώς πίστευε ότι τέχνη δημιουργεί κανείς μόνο μέσα από εσωτερική αναγκαιότητα», λέει η Νέλλη Σεμιτέκολο. Και: «Δεν ξέρω αν η μουσική του είναι εύληπτη. Σίγουρα όμως είναι συναρπαστική. Με αυτή την έννοια δεν είμαι σίγουρη αν ο μέσος θεατής μπορεί να την καταλάβει. Δεν έχω όμως αμφιβολία ότι θα τη νιώσει βαθιά».
Λήμα από την wikipedia : " Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής και του έργου του ήταν οι έντονες φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες, τις οποίες συσχέτιζε άμεσα με την μουσική, προσπαθώντας να αναδείξει την πανανθρώπινη θρησκευτική , μεταφυσική και μυστικιστική της διάσταση, πέραν από ιστορικές περιόδους, τεχνοτροπίες, πολιτισμούς και συγκεκριμένα θρησκευτικά δόγματα. ‘Έχοντας βαθιές γνώσεις φιλοσοφίας, ψυχολογίας, θρησκειολογίας, κοινωνικής ανθρωπο-λογίας, ιστορίας της τέχνης αλλά και αποκρυφισμού ανέπτυξε το δικό του φιλοσοφικό σύστημα και τη δική του ορολογία για μια μεταφυσική της μουσικής και προσπάθησε ιδιαίτερα με τα τελευταία του έργα να υλοποιήσει τις ιδέες του σε ένα ευρύτερο «μεταμουσικό» πλαίσιο, όπου η μουσική ήταν κάτι πέρα από μουσική, συνεργαζόμενη με πολλές τέχνες με έναν νέο, υπερβατικό και λυτρωτικό τρόπο."
Οπτικοακουστικό υλικό:
Αποσπάσματα από την εκπομπή ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ της ΕΡΤ2 (1979)
Prelude et Fugue per deux pianos
Strychnine Lady
Praxis for 12
Symphony No 2 Part III
Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010
Musiscians of our time
Friedrich Gulda - Oscar Peterson
Αφού λοιπόν θυμήθηκα τα μαθητικά μου χρόνια και τους δασκάλους μου, έπονται τα φοιτητικά.
Εφυγα δεκαοκτώ χρονών το 1975 μετά την αποφοίτηση μου από την γερμανική σχολή στην Κολωνία και άρχισα τις σπουδές μου στα οικονομικά (Βetriebswirtschaftslehre). Ο εγκλιματισμός μου στην γερμανική κοινωνία και οι απόπειρες προσέγγισης του άλλου φύλλου έδωσαν στα μέχρι τότε μουσικά μου βιώματα (Θεοδωράκης - Ξαρχάκος - Μικρούτσικος - Μαρκόπουλος - Πλέσσας) μια άλλη διάσταση : να κινήσω το ενδιαφέρον στους συμφοιτητές μου και να γίνει ενα καλό αρχικό καμάκι στις γερμανίδες. Ειχα φτάσει να αποδίδω στα γερμανικά ποητικότατες μεταφράσεις με έντονη όπου ήταν συμβατή η ερωτική υπογράμμιση, στα Λιανοτράγουδα , τα τραγούδια του Νταλάρα και της Χαρούλας,.... Δεν νομίζω ότι αξίζει να αναφέρω την πέραν κάθε προσδοκιών απαγοητευτική αποτελεσματικότητα, παρ όλο το λαμπρό περιεχόμενο των τραγουδιών την συγκινησιακή μελωδία, η την επαναστατική παρόρμηση των θουρίων. Αλλού υστερούσε η υπόθεση.
Την εποχή εκείνη άρχισα να δέχομαι την επίδραση μιας σαγηνευτικής μουσικής της οποίας ο συνδυασμός μελωδικότητας και ρυθμού με συνέπαιρνε ολοένα και περισσότερο. Ανέπτυξα στενή επικοινωνία με τον Max Gress , πενηντάχρονο επιχειρηαματία προμηθευτή της οικογενειακής μας εμπορικής επιχείρησης, ο οποίος με εμύησε στην ταλαντούμενη πανδαισία του swing και big band. Το είδος αυτό φώλιασε στις ψυχές των δοκιμαζόμενων νέων στα τελευταία χρόνια του τρομακτικού πολέμου - ανθρωποθυσίας κι από τις δύο πλευρές του μετώπου προέλασης των συμμάχων. Ιδίως για τους γερμανούς δεκαοκτάρηδες, όπως ο Max, γαλουχημένους με τον Wagner, η ζοφερότητα του λυκόφωτος εκδιωκότανε από την ανάταση και την ελπίδα ελευθερίας από τον νέο κόσμο που απέπνεε το συγκρότημα του τρομπετίστα που παιάνιζε το "American patrol". Aυτουνού που θέλοντας να εμψυχώσει τα παληκάρια θυσιάσθηκε , όταν το αεροπλάνο που επέβαινε χάθηκε χωρίς ίχνη μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας τον Δεκέμβριο του 1944.
Αυτή ήταν λοιπόν η αρχική γνωριμία με την τζαζ. Η πλοήγηση στην πανδαισία πρωτόγνωρης ποικιλότητας μουσική έκφραση είχε σαν κατάληξη την ηρεμία και θαλπωρή της πιανιστικής τζαζ μουσικής, solo εκτέλεση η trio ensemble. Δύο καθοριστικές μορφές με συγκινούν:
Οscar Peterson (1925 -2007)
Διακρίνεται για την ευστροφία και την διάυγεια του στο παίξιμο, στην εκφραστική του επιτάχυνση.
Οscar Peterson
Friedrich Gulda (1930 - 2000)
Ενσάρκωσε τον πιό μαγευτικά πετυχημένο και συνδυασμό κλασικής υποδομής με προσωπική εκμυστήρευση και εκκεντρικότητα
Friedrich Gulda - Light my Fire
Να μπορούσαμε να τους είχαμε απολαύσει σε αντιδιαστολή και ένα φαντατικό διαγωνισμό , οπως αυτός αποτυπώνεται κινηματογραφικά στην ταινία The legend of 1900., όπου βέβαια δεν θα θα υπερτερούσε κάποιος από τους δύο.
Αφού λοιπόν θυμήθηκα τα μαθητικά μου χρόνια και τους δασκάλους μου, έπονται τα φοιτητικά.
Εφυγα δεκαοκτώ χρονών το 1975 μετά την αποφοίτηση μου από την γερμανική σχολή στην Κολωνία και άρχισα τις σπουδές μου στα οικονομικά (Βetriebswirtschaftslehre). Ο εγκλιματισμός μου στην γερμανική κοινωνία και οι απόπειρες προσέγγισης του άλλου φύλλου έδωσαν στα μέχρι τότε μουσικά μου βιώματα (Θεοδωράκης - Ξαρχάκος - Μικρούτσικος - Μαρκόπουλος - Πλέσσας) μια άλλη διάσταση : να κινήσω το ενδιαφέρον στους συμφοιτητές μου και να γίνει ενα καλό αρχικό καμάκι στις γερμανίδες. Ειχα φτάσει να αποδίδω στα γερμανικά ποητικότατες μεταφράσεις με έντονη όπου ήταν συμβατή η ερωτική υπογράμμιση, στα Λιανοτράγουδα , τα τραγούδια του Νταλάρα και της Χαρούλας,.... Δεν νομίζω ότι αξίζει να αναφέρω την πέραν κάθε προσδοκιών απαγοητευτική αποτελεσματικότητα, παρ όλο το λαμπρό περιεχόμενο των τραγουδιών την συγκινησιακή μελωδία, η την επαναστατική παρόρμηση των θουρίων. Αλλού υστερούσε η υπόθεση.
Την εποχή εκείνη άρχισα να δέχομαι την επίδραση μιας σαγηνευτικής μουσικής της οποίας ο συνδυασμός μελωδικότητας και ρυθμού με συνέπαιρνε ολοένα και περισσότερο. Ανέπτυξα στενή επικοινωνία με τον Max Gress , πενηντάχρονο επιχειρηαματία προμηθευτή της οικογενειακής μας εμπορικής επιχείρησης, ο οποίος με εμύησε στην ταλαντούμενη πανδαισία του swing και big band. Το είδος αυτό φώλιασε στις ψυχές των δοκιμαζόμενων νέων στα τελευταία χρόνια του τρομακτικού πολέμου - ανθρωποθυσίας κι από τις δύο πλευρές του μετώπου προέλασης των συμμάχων. Ιδίως για τους γερμανούς δεκαοκτάρηδες, όπως ο Max, γαλουχημένους με τον Wagner, η ζοφερότητα του λυκόφωτος εκδιωκότανε από την ανάταση και την ελπίδα ελευθερίας από τον νέο κόσμο που απέπνεε το συγκρότημα του τρομπετίστα που παιάνιζε το "American patrol". Aυτουνού που θέλοντας να εμψυχώσει τα παληκάρια θυσιάσθηκε , όταν το αεροπλάνο που επέβαινε χάθηκε χωρίς ίχνη μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας τον Δεκέμβριο του 1944.
Αυτή ήταν λοιπόν η αρχική γνωριμία με την τζαζ. Η πλοήγηση στην πανδαισία πρωτόγνωρης ποικιλότητας μουσική έκφραση είχε σαν κατάληξη την ηρεμία και θαλπωρή της πιανιστικής τζαζ μουσικής, solo εκτέλεση η trio ensemble. Δύο καθοριστικές μορφές με συγκινούν:
Οscar Peterson (1925 -2007)
Διακρίνεται για την ευστροφία και την διάυγεια του στο παίξιμο, στην εκφραστική του επιτάχυνση.
Οscar Peterson
Friedrich Gulda (1930 - 2000)
Ενσάρκωσε τον πιό μαγευτικά πετυχημένο και συνδυασμό κλασικής υποδομής με προσωπική εκμυστήρευση και εκκεντρικότητα
Friedrich Gulda - Light my Fire
Να μπορούσαμε να τους είχαμε απολαύσει σε αντιδιαστολή και ένα φαντατικό διαγωνισμό , οπως αυτός αποτυπώνεται κινηματογραφικά στην ταινία The legend of 1900., όπου βέβαια δεν θα θα υπερτερούσε κάποιος από τους δύο.
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010
ΜΟΥΣΙΚΗ: H επιστήμη των δονήσεων
H μουσική θεωρείται από φιλοσοφική σκοπιά ότι είναι η επιστήμη των αρμονικών σχέσεων του σύμπαντος (Πυθαγόρειοι), το δε κάλλος της συνίσταται στην ωραιότητα της αρετής την οποία εμπνέει.
Από κοινωνιολογική σκοπιά μπορεί να επιχειρηθεί διάκριση των κλίσεων των ανθρώπων ανάλογα με το είδος της μοτσικής το οποίο αρέσκονται να ακούν, να επαινούν η να απορρίπτουν.
Το μουσικό δημιούργημα αξιολογείται ανάλογα με τον βαθμό τελειότητας των τριών στοιχείων τα οποία το απαρτίζουν: την μελωδία - τον ρυθμό - την αρμονία. Την προέκταση της ευδαιμονίας την οποία βιώνουμε ακροαζόμενοι την μελωδία αποτελεί η ψυχική μακαριότητα.
Θείας έμπνευσης τελειοποίηση (για πρώτη φορά εκφρασμένη με τον Ορφέα) μπορεί να θεωρηθεί ο συνδυασμός των ήχων με την τέχνη του έμμετρου λόγου, της ποίησης.
Αριστουργήματα της ανθρώπινης μουσικής δημιουργίας προέκυψαν από το μεγαλοφυές καλλιτεχνικό αμάλγαμα: τον συνδυασμό μουσικής και δραματικής ποίησης - το χορόδραμα.
Ο Πυθαγόρας υπήρξε ο πρώτος σοφός που διατύπωσε την μουσική κλίμακα μέσα από μυστικές σχέσεις των αριθμών.
H σχολαστική ενασχόληση των Πυθαγορείων στην τέχνη της μουσικής είχε ως αποτέλεσμα την διατύπωση μαθηματικών σχέσεων για τα διαστήματα μεταξύ των φθόγγων και των αναλογιών (αριθμητικές γεωμετρικές αρμονικές).
O Diderot, κύριος εκπρόσωπος του διαφωτισμού, αναρωτάται : " Πως συμβαίνει, ώστε από τις τρεις τέχνες που μιμούνται την φύση, να μιλάει με μεγαλύτερη δύναμη στην ψυχή εκίνη, που η έκφραση της είναι η περισσότερο αυθαίρετη και η λιγότερο ακριβής. Μήπως γίνεται αυτό, επειδή η μουσική δρίχνοντας λιγότερο τα αντικείμενα αφήνει περισσότερη ελευθερία στην φαντασία μας."
Από κοινωνιολογική σκοπιά μπορεί να επιχειρηθεί διάκριση των κλίσεων των ανθρώπων ανάλογα με το είδος της μοτσικής το οποίο αρέσκονται να ακούν, να επαινούν η να απορρίπτουν.
Το μουσικό δημιούργημα αξιολογείται ανάλογα με τον βαθμό τελειότητας των τριών στοιχείων τα οποία το απαρτίζουν: την μελωδία - τον ρυθμό - την αρμονία. Την προέκταση της ευδαιμονίας την οποία βιώνουμε ακροαζόμενοι την μελωδία αποτελεί η ψυχική μακαριότητα.
Θείας έμπνευσης τελειοποίηση (για πρώτη φορά εκφρασμένη με τον Ορφέα) μπορεί να θεωρηθεί ο συνδυασμός των ήχων με την τέχνη του έμμετρου λόγου, της ποίησης.
Αριστουργήματα της ανθρώπινης μουσικής δημιουργίας προέκυψαν από το μεγαλοφυές καλλιτεχνικό αμάλγαμα: τον συνδυασμό μουσικής και δραματικής ποίησης - το χορόδραμα.
Ο Πυθαγόρας υπήρξε ο πρώτος σοφός που διατύπωσε την μουσική κλίμακα μέσα από μυστικές σχέσεις των αριθμών.
H σχολαστική ενασχόληση των Πυθαγορείων στην τέχνη της μουσικής είχε ως αποτέλεσμα την διατύπωση μαθηματικών σχέσεων για τα διαστήματα μεταξύ των φθόγγων και των αναλογιών (αριθμητικές γεωμετρικές αρμονικές).
O Diderot, κύριος εκπρόσωπος του διαφωτισμού, αναρωτάται : " Πως συμβαίνει, ώστε από τις τρεις τέχνες που μιμούνται την φύση, να μιλάει με μεγαλύτερη δύναμη στην ψυχή εκίνη, που η έκφραση της είναι η περισσότερο αυθαίρετη και η λιγότερο ακριβής. Μήπως γίνεται αυτό, επειδή η μουσική δρίχνοντας λιγότερο τα αντικείμενα αφήνει περισσότερη ελευθερία στην φαντασία μας."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)